Hallo wereld!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Cuba

DAG 1 :
Aankomst op Cuba na 10 uur vliegen.
Op het vliegveld halen we onze huurauto op.
We hebben heel veel bagage i.v.m. de Cubanen die slecht aan luxe artiekelen kunnen komen en dus te weinig ruimte in de kofferbak van onze Huyndai Atos.
Dan maar de helft op de achterbank.
We rijden de parkeerplaats af en wat onwennig richting hoofdweg. Borden hebben ze niet, dus dan maar op gevoel.
Langs de weg staan overal lifters maar we zitten met al die bagage.
 
In Matanzas gaan we van de hoofdweg af, volgens de boeken moet dit een leuk plaatsje zijn, maar onze beleving is heel anders.
Straten vol gaten en losse stenen, mensen die ons aanstaren……we voelen ons niet echt op ons gemak, vooral met het overschot aan bagage.
De huizen zijn in onze ogen bouwvallen.
Waar zijn we beland !
We besluiten maar snel verder te gaan.
De lifters rijden we beschaamd voorbij…….
 
Ik wil heel graag van de supergrote koffer met kleding af dus stel ik voor om bij Santa Cruz te stoppen om de spullen weg te geven, maar hoe pak je dat aan…..
Uiteindelijk zie ik een kerkje, dat lijkt me de perfekte plek om alles te doneren.
Naast de kerk staat een hek open, ik loop naar binnen en ontmoet een vrouw die daar wel oren naar heeft.
Met de grote, volle koffer loop ik weer terug en krijg daar koffie en thee aangeboden.
Aan de grote tafel ontmoeten we Oscar en Ana, oma en hun kinderen.
Ze nodigen ons uit om bij hun huis in Havana te verblijven.
Vanaf dit moment worden we overal zo hartelijk ontvangen dat onze onwennigheid als sneeuw voor de zon verdwijnd.
 
De huizen op Cuba zijn simpel, maar voldoen redelijk en het eten bestaat v.n.l. uit rijst, bonen, tomaten, salade, gebakken aardappel of banaan en veel fruit: sinaasappel, quave, annanas en papaya.
 
Met de family gaan we ‘s avonds Havana in.
De kinderen hebben een meisje die Engels spreekt opgehaald en met deze ‘talk’ en kids op de achterbank vertrekken we naar de hoofdstad.
Havanna bij nacht valt wat tegen, de gebouwen zijn slecht verlicht, de fietsen, brommers, paardenwagens e.d. hebben geen licht en we worden gewaarschuwd voor zakkenrollers.
Na het Capitool gaan we op zoek naar de kathedraal. Zelfs oma wandeld mee en daar maken we een leuke groepsfoto.
Hierna vertrekken we naar het ford aan de overkant van de Canal de Entrada waar een ceremonie plaats vind om 21.00.
We betalen CUC 8,- p.p. en zien een hoop poppenkast ( uitdrukking van Martin) waarna en kanon wordt afgevuurd.
 
Onze ‘talk’ blijkt een hele lieve meid (Taylin) die ons veblijf bij Oscar en Ana heel aangenaam maakt.
Oscar wilt van ons echt alles weten over Nederland en wat we moeten betalen voor vlucht, auto en casa particulair ( CUC 25,-)
Trouwens in heel Cuba zijn de Cubanen geïterresseerd in het leven buiten Cuba.
Voor hun is het bijna onmogenlijk om buiten Cuba te reizen en zelfs Cuba zelf kennen de meeste Cubanen niet goed.
Na onze rondreis hebben wij meer gezien van het land dan de meeste bewoners van Cuba.
 
DAG 2 :
De volgende dag bezoeken we Havana, een schone, mooie stad die redelijk te bewandelen is.
Het is toevallig een zondag, dus heel rustig op de straten en de auto parkeren is ook geen probleem ( 1 CUC voor de parkeerwacht )
We bezoeken het Capitool, nagebouwd van Washington en het plein rond de kathedraal. Iedere straat is een schilderij van oude gekleurde afgebladerde panden met Amerikaanse auto’s, brommers, fietsen ( met of zonder zitjes ) en Cubanen.
We drinken bij de Buenos Vista Club een drankje met een ‘live’ salsabandje en ontmoeten vriendelijke Canadeze toeristen.
Na nog een wandelingetje arriveerden we op de Malecon, dit is de boulevard van Havana en daar slenterd vooral de jeugd rond.
Vissend, hangend op een muurtje, rondwandelend over de boulevard of uitglijdend over de natte rotsen.
Het is een lust voor het oog.
Na 1,5 uur dit alles gade geslagen te hebben, zoeken we onze auto weer op en gaan we op zoek naar Coppelio, een fameuze ijstent, maar dit is nog een hele toer in de wirwar van straten, geen borden en vriendelijk aanwijzingen van de Cubanen die niet altijd kloppen.
Wel vinden we een straatje met schilderingen en bouwwerken geïnsprireerd door Dali, genoemd Salvador.
Na wat kleine meisjes wat knuffels en snoepjes gegeven te hebben hebben we ineens een kleuterklas om ons heen, de knuffels gaan dus hard !!
Coppelia laat op zich wachten en dus bestellen we bij een terras een ijsje uit de bak ( ijs zie je hier dus bijna nergens)
Natuurlijk vinden we hierna Coppelia, maar of dat nou zo’n goed idee was…….+/_ 30 Cubanen staan in de rij te wachten om plaats te kunnen nemen op een krukje bij de ijstent. Wij besluiten maar verder te gaan, ijsje hadden we toch al gehad.
Na een verkeersfout worden we aangehouden door de politie, eigenlijk weten we nog steeds niet precies wat we verkeerd deden maar na wat handen en voetenwerk mogen we weer verder rijden.
Omdat we rond 18.00 uur bij Oscar en Ana zouden gaan eten rijden we terug naar de voorstad van Havana waar zij wonen. Gelukkig weten we dit nog redelijk terug te vinden en na 1 verkeerde afslag komen we toch nog redelijk op tijd bij hun huis aan.
We worden zeer hartelijk ontvangen en hebben een geweldige avond.
 
DAG 3 :
Na het ontbijt de volgende ochtend volgt het afscheid, wat ons zwaar valt en we worden vriendelijk verzocht aan het eind van onze reis terug te keren naar hun huis.
Wij beloven dit ten zeerste te overwegen maar eigenlijk weten we het antwoord al, natuurlijk !
Stil en overdonderd door zoveel vriendelijkheid vervolgen we onze tocht naar Pinar del Rio.
De ene na de andere lifter stapt bij ons op de achterbank en uiteindelijk komen we aan in Vinales bij onze eerste Casa Particulair.
De vrouw die hier woont is net begonnen met het verhuren van haar huisje en spreekt geen Engels, maar de buurvrouw brengt uitkomst.
Het enthousiasme waarmee ze ons ontvangt en later in de watten legt is hartverwarmend.
Haar zoon heeft paarden die hij verhuurd aan toeristen om het mooie landschap van Vinales te verkennen, dus een half uurtje later zitten we te hobbelen op een paard, die volgens hem ‘semi-automatic’ is. Dit is echt geweldig, in de vrije natuur, op een paard met een Cubaanse cowboy op zoek naar tabaksplantages en grotten in de Mogotes.
We stoppen bij een hutje waar een vriend van hem een plaatselijk rum/cocosdrankje voor ons maakt in een kokosnoot.
Ook koffiebonen verkoopt hij en even later en CUC 10,- lichter hobbelen we weer verder. Ik vrees voor zadel /spierpijn, vooral nadat we een stuk in draf en galop gegaan zijn, maar dat blijkt later heel erg mee te vallen.
4 uur later arriveren we weer in de casa waar we warm worden verwelkomt door de vrouw des huizes en achter in de schuur/keuken op een krukje mogen plaatsnemen terwijl zij een heerlijke maaltijd bereid voor ons. Alles gaat met veel armgebaren en brede lach, wat een geweldige vrouw!
Het eten is werkelijk voortreffelijk en meer dan we op kunnen.
Bonensoep, rijst, kip, salades, fruit, ijs, vruchtensap, warme melk, koffie.
 
‘s Avonds besluiten we op zoek te gaan naar ‘live’ salsa en eindigen in het centrum op een pleintje bij een leuk tentje met salsaband.
We dansen lekker en kijken met plezier naar de Cubaanse jongeren die prachtig kunnen dansen.
 
DAG 4 :
Na een overheerlijk ontbijt vertrekken we naar cueva del Indio, een grot waar we zelfstandig doorheen kunnen lopen en met een bootje weer uit komen.
Het landschap in Vinales is prachtig en na nog een kleine grot zetten we koers naar Pinar del Rio waar een jongen ( lifter van gisteren) op ons wacht om ons naar een tabaksplantage te brengen. Dit is 12 km buiten de stad en na een kleine tour worden we natuurlijk verzocht om sigaren te kopen.
Met 1 peperdure sigaar voor Martin zijn vader en een teleurgestelde verkoper vertrekken we weer.
Pinar del Rio is een drukke stad, het enige dat we daar gedaan hebben is een man opzoeken die we de eerste dag in Santa Cruz hadden leren kennen bij de kerk waar we onze spullen hadden afgegeven.
We hadden het adres gekregen van deze kerk in Pinar del Rio, maar het was nog een hele toer om die te vinden.
Het was wel heel leuk om Pedro terug te zien en hij nam ons mee naar een timmerbedrijfje naast de deur, omdat hij dacht dat Martin timmerman was.
Het was prachtig om te zien hoe ze met simplele apparatuur de mooiste dingen kunnen maken.
Na wat handen en voeten werk kregen we een houten kapstok cadeau, die kon vast wel in de handbagage……
Na toch heel duidelijk bedankt te hebben, belanden de kapstok in de pastorie, een mooie plek voor zoiets.
Zo speciaal, die timmerman kende ons nauwelijks en geeft je dan zoiets cadeau.
 
We besloten onze tocht maar voort te zetten en belanden nogal laat, met de hulp van een enthousiaste Cubaan in een nieuwe Casa.
De casa’s waren in deze omgeving nogal dun gezaaid en dus snel vol ( meestal is er maar één kamer ) en rondrijden in het donker is in Cuba géén goed idee, i.v.m. de gaten in de weg en de onverlichte mensen op straat.
 
DAG 5 + 6 :
De volgende dag reden we een binnendoor route, prachtig, wat je dan allemaal ziet ! Het Cubaanse leven in al zijn originaliteit.
Opschieten doe je absoluut niet, maar eigenlijk is de reis op zich het avontuur en een prima manier om het land te ervaren.
Paardenkarren, ossenwagens, moter’s met zijspan ( vaak met oma in het bakkie ) Lada’s, olttimers ( soms in prachtige staat, soms een hoop roest)
Dit land is zeker een bijzondere ervaring.
 
Ons plan om ergens bij een strandje te stoppen voor een lekkere duik in de oceaan liep alleen iets anders.
Na veel gezoek naar de playa belanden we op een grauw strand met vies water en bouwwerkzaamheden.
Ergens in de toekomst zullen ze misschien ooit toeristen kunnen ontvangen, maar voorlopig zag het er niet aantrekkelijk uit.
Na veel plaatsjes, lifters, stops en zwaaiende Cubanen deden we het tweede deel van de reis maar even via de ‘snel’ weg.
In Jagüey Grande aangekomen vonden we al snel een prima casa voor 2 nachten, aangezien we de volgende dag het natuurpark peninsula de Zapata wilden bezoeken.
Hier kan je met eigen auto en gehuurde gids de lagune in om tussen de mangroves de flamingo’s, roze lepelaars, ibussen en reigers te fotograveren.
Het wemelt hier van de krab en dus zijn de flamingo’s hier ook écht roze, prachtig om te zien. De lange weg door het moeras is een belevenis en we hadden geluk want we hebben zelfs een krokodil zien zwemmen. Hiervoor waren we gestopt bij een krokodillenfarm ‘la Boca’ waar je er zelfs eentje kon vasthouden. Voelt heel zacht en glad aan.
‘s Middags een duik genomen in een cenote, een gat in de rotsen die in verbinding staat met de zee en dus allemaal zeevissen huisvestigd, ze noemen het ook wel een aquarium, dankzij het heldere water.
Uiteindelijk een duik genomen in de azuurblauwe heldere zee en gewapend met snorkel de vissen gevolgd over de koraalwaaiers en waterplanten.
We eindigden op een eenzaam strandje aan de zuidkant van het natuurgebied waar de kust bezaaid was met koraalkeien zo groot als een basketbal.
De mooiste vormen, als hersenpannen of golfballen, de mooiste koraalwaaiers, wit, roze en zelfs paars.
Natuurlijk konden we dit niet allemaal laten liggen en met een achterbak vol geladen kwamen nog net voor het donker in de casa terug.
 
DAG 7 :
Onze reis ging verder door een prachtig landschap richting Cienfuegos, de parel van Cuba.
Dit was inderdaad een hele mooie stad en op het zuidpuntje heb je een prachtig uitzicht over de baai en zee.
Na wederom een Cubaanse Mojito, cubaanse cocktail met dit keer heel wat rum, voelde ik me al snel licht in mijn hoofd, vooral omdat de zon aardig op mijn hoofd brande.
We vervolgden onze reis naar Trinidad, het meest autentieke en oudste plaatsje van Cuba dat op de werelderfgoed lijst van Unesco staat.
Al snel vonden we hier een geweldige casa met terrasje net op de rand van het historische centrum.
Trinidad is inderdaad net een openluchtmuseum, een prachtig pleintje met bankjes, lampjes, omringt door mooie huizen en een kerk.
Ieder straatje straalt Cuba uit.
‘s Avonds klinken hier de salsasongs uit de vele hoeken en na een wandeling door het plaatsje belanden we in een leuk tentje ( eigenlijk binnenplaatsje)
met ‘live’ muziek. We hadden redelijk bekijks met onze dansstijl en vooral de band reageerde enthousiast omdat wij als één van de weinigen stonden te dansen.
Ja, hou mij maar eens tegen……daarvoor gingen we uiteindelijk naar Cuba !
Gewapend met C.D. vertrokken we naar de fameuze trappen van Trinidad waar een andere band speelde.
Hier waren veel mensen en werd er meer gedanst.
We hadden inmiddels een Cubaan op sleeptouw die graag met mij wilde dansen en Martin werd gehaald door een Argentijnse dame.
 
DAG 8 :
De volgende dag gingen we op zoek naar de watervallen in de Sierra del Escambray, een nabijgelegen natuurpark, maar helaas hebben ze die erg goed verstopt en ja, bordjes kennen ze niet.
In deze omgeving faalde de C.P.S. ( Cuban Personal System) want zelfs de lifters wisten van toeten nog blazen.
Evengoed een mooie trip gemaakt in de bijzondere natuur, een stuwmeer gevonden, keienwegen gereden, kinderen in kleine dorpjes verrast met balonnen, knuffels, kleurpotloden en boekjes en uiteindelijk een wandelpad naar één van de watervallen gevonden. Helaas was het inmiddels vrij laat en wilden we niet in het donker terug rijden dus maar niet aan de 2 uur durende wandeling begonnen. Wel lekker aan het water gezeten en uiteindelijk op playa la Boca beland en heerlijk gezwommen.
Hier was geen toerist te bekennen en hadden ze een heus haventje.
Met de prachtige zonsondergang nog op onze netvliezen keerden we terug naar de casa waar we net op tijd voor het avondeten aankwamen.
‘s Avonds natuurlijk weer Trinidad in. Het was een eeeerg koude nacht en bij de trappen stond een stevige wind.
Het salsatentje van gisteravond bood uitkomst maar na één dansje gingen ze over op een Afrikaanse band met vreemde dans en zijn we na een tijdje toch maar weer naar de trappen gewandeld. De salsaband die hier speelde was geweldig en er werd volop gedanst.
Wederom gingen we met c.d. terug naar de casa.
 
DAG 9 :
De volgende morgen maar eens een wandeling bij daglicht door Trinidad gemaakt waarna we vertrokken naar Managa Iznaga, een 44 m hoge toren met 7 verdiepingen die uitkijkt over de suikerrietvelden van Cuba. Hier ontmoeten we 2 Nederlanders die ons de avond ervoor hadden zien dansen en zeer enthousiast waren daarover. Zij waren per toeristen stoomtreintje uit Trinidad gekomen.
Vervolgens reden we naar Sancti Spiritus voor één overnachting in een mooie casa.
Het verkennen van de kleinere plaatsjes op het eiland kon ons nog het meest bekoren, vooral het Cubaanse leven op straat boeide ons erg.
Vanaf hier maken we de beslissing om niet verder zuidwaards het eiland over te reizen maar naar de Noordkust te gaan voor de prachtige zee met koraalriffen.
 
DAG 10 :
Remedios is een goed uitgangspunt hiervoor en in de casa die we hier vinden blijven we dus 2 nachten, dit is bepaald geen straf, want de huizen waarin we verblijven worden met de dag mooier en het eten is hier geweldig!
‘s Middags bekijken we Remedios, een prachtig plaatsje en worden we door een ‘barber’opgepikt en aangezien Martin zijn haar alweer knap lang begon te worden gingen we opgewekt mee. Prachtig die oude stoel met gescheurde bekleding en hopen haren op de grond.
Ik geloofde er ook maar aan en vertrouwde mijn blonde lokken ;-) aan deze man toe.
Dit alles koste ons 2 CUC p.p. dat is ongeveer 20 x zoveel als de Cubanen betalen en 10 x zo weing als in Nederland.
O nee, in NL knip ik Martin voor niks, dus toch nog afgezet….
‘s Middags vertrokken we naar Caibarién waar we met de hulp van een lifter een leuk klein strandje vonden, snorkelen leverde er niets op maar zwemmen was er heerlijk. Na zonsondergang hadden we nog net genoeg tijd om in de schemer terug te rijden naar de casa.
 
‘s Avonds gingen we een stukje rondlopen door Remedios en ontmoetten we Raúl.
Hij begon zeer enthousiast tegen ons aan te praten en liet ons de plaatselijke school vanbinnen zien waar zijn zoontje een Circusvoorstelling voorbereide.
We hoorden veel van de gebruikelijke Cubaanse problemen omtrend het communisme.
Uiteindelijk haalden we in de casa een voorraadje ballonen, pennen, kleurpotloden voor de school en zeepjes, tandpasta/borstels en een broek en t-chirt voor Raúl.
Zijn dank was groot, vooral de tandpasta was bijzonder voor hem.
We spraken af om de volgende avond hem weer te ontmoeten op het pleintje voor de kerk en gingen voldaan naar huis.
 
DAG 11 :
De volgende dag zit het weer ons niet mee, het is bewolkt, koud met veel wind, niet echt een stranddag.
We besluiten toch maar ons plan door te zetten en reizen af naar de weg door zee naar de kleine eilandjes voor de kust.
Frank van de casa heeft ons 2 tips gegeven voor mooie strandjes en daar gaan we dus naartoe.
Erg aanlokkelijk is de zee echter niet als we er aan komen. De wind staat pal op het strand en met trui en lange broek hebben we het nog koud.
Ik vind een omgewaaide parasol en trek toch maar mijn zwemkleren aan.
Martin houdt het bij het filmen van mijn pogingen om over de scherpe rotsen de ruige zee in te komen.
Ik hou me voor dat de onderwaterwereld mijn actie zal belonen en kom van een koude kermis thuis.
Onder water zie je geen hand voor ogen, troubel water i.v.m. de golfslag en de zuurstofbellen die erin ontstaan en nergens een vis te bekennen.
Ook het koraal is niet aanwezig, misschien moet je verder uit de kust zijn om dat te zien.
Teleurgesteld ploeter ik weer aan land en droog me af in de luwte van de parasol.
Thank God for that !!
Niet van plan het zo snel op te geven trek ik mijn vest aan en ga op mijn handdoek in de auto zitten.
Het volgende strand zal aan mijn verwachting voldoen!
Na een aardige rit over slechte wegen zakt mijn hoop steeds verder weg.
Het verdere strand is nog woester en het lijkt opeens geen goed idee meer.
Wel prachtig om die hoge azuurblauwe golven te zien.
Op de terugweg ontdekken we zelf nog een mooi strandje en daar kan je wel lekker zwemmen alleen heeft het snorkelen nog steeds geen zin.
Het zwemmen tegen de golven in en het mee laten drijven met de stroming is een heerlijk spel.
Toch nog voldaan kleed ik mij weer aan en zetten we koers naar de casa.
 
Om 20.30 staat Raúl bij de kerk op ons te wachten en brengen we de avond door bij zijn family.
Hij spreekt aardig Engels, is heel gastvrij en superhappy met ons bezoek.
 
DAG 12 :
De volgende ochtend nemen we nog een keer afscheid van Raúl en zijn vrouw en later dan gepland vervolgen we onze weg naar Santa Clara.
Daar moeten we een garage zoeken voor een 40.000 km beurt van de auto ( hoe verzinnen ze het !)
Na het Che Guevara monument bezocht te hebben ( een verongelukte trein met munitie aan boord ) en het centrum waar volgens mij een feestdag werd gevierd want het wemelde er van de kinderen en Cubanen, vlaggen, muziek en eettentjes op straat ( ik geloof dat het pinksteren was)
vervolgden we onze zoektocht naar Cubacar en na 200 aanwijzingen van de immer vriendelijke Cubanen kwamen we er uiteindelijk aan.
Vervolgens wachten op de juiste persoon, een ritje in de auto naar de desbetreffende garage en een uurtje wachten op de kleine beurt hadden we het enigsinds gehad met Santa Clara en na het Revolutieplein bezocht te hebben met een bronzen beeld van 9m. van Che Guevara verlieten we de stad, vaag vermoedend dat we hier eigenlijk een casa hadden moeten zoeken.
2 uur later leverde de zoektocht in Santa Domingo naar een casa niets op en vervolgden we onze weg naar Colon, waar een hotel zou moeten staan.
Er waren inderdaad 3 hotelletjes maar die waren in uiterst slechte staat en na wat rondvragen werden we toch nog naar een casa geleid.
De man aldaar sprak geen Engels, deed erg vaag over de kamer en het tijdstip van vertrek.
De kamer zag er in de eerste instantie redelijk uit dus besloten we hem te nemen maar iets voelde toch niet helemaal goed.
Nadat we erin getrokken waren en de auto achter slot en grendel stond bleek de man niet over een deken voor het bed te beschikken ( zeer vreemd) bleken de lakens die we hadden gekregen hoeslakens en ontdekten we condooms op het nachtkastje.
Het vermoeden begon ons te besluipen dat we meer in een één uurs kamer beland waren en de man helemaal geen licentie voor het verhuren van een casa had, vandaar dat we er de volgende dag voor 8 uur uit moesten.
‘s Avonds gingen we op zoek naar een restaurant, we hadden een pizzaria gezien en dat leek ons wel een welkome afwisseling op de bonen en rijst van alle dag, ware het niet dat de pizzaria besloot om om 19.00 te gaan sluiten, i.v.m. gebrek aan ingrediënten om pizza’s te maken. Just our luck !
Dan maar naar zo’n hotel, daar hadden ze vast wel een restaurant en inderdaad.
Een niet vriendelijk kijkende dame plantte ons in een hoekie waarna ze ons spontaan vergat, ze had nog 4! gasten, maar uiteindelijk kregen we de menukaart.
Die bstond uit porksteak, fried pork of stewed pork .
We bestelden dus pork met de gebruikelijke rijst, bonen en salsade en na lamme kaken van het kouwen op het vlees dat niet wilde verdwijnen, bleken ze het desert van de menu kaart niet te hebben. Fruit hadden ze hier nog nooit van gehoord.
Dit alles was zo’n afgang en in schil contrast met de afgelopen 2 avonden in de mooiste en beste casa van Cuba dat we beduusd weer terugliepen naar onze ‘one hour’ room. Ons vermoeden werd bevestigd toen we in bed kropen en alles kraakte, over het matras zat plastic !
 
DAG 13 :
"s Morgens werden we om 7.20 onvriendelijk gewekt door een klap op onze deur, niet echt nodig want we hadden bijna geen oog dicht gedaan i.v.m. de kou onder het hoeslakentje en mijn vest.
Zonder ontbijt stonden we om klokslag 8 uur buiten, maar we waren blij deze casa snel achter ons te laten en bij de eerte hoek stopten we op zoek naar brood.
Gelukkig vonden we al snel een bakkerij en met 2 broden en een lading tomaten die we de vorige dag hadden buitgemaakt zagen we ons ontbijt al helemaal zitten.
Eerst maar eens Colon uit.
Onderweg pikten we de gebruikelijke lifters op en koersden af op Espana republicana waar een oude verroeste suikerfabriek de glorie van weleer weergaf.
Na wat fototjes en de 2 broden op schoot te hebben wilden we eigenlijk wel graag ontbijten en alsof ze het aanvoelde nodigde onze lifster ons uit in haar huisje om ons brood op te eten.
Met bord en mes en de gebruikelijke 2 slokjes koffie werd het ontbijt al snel een feest.
In de kamer stonden riante boxen en al snel knalde de salsa muziek het huisje uit en stonden we gezellig te dansen.
Rond 11 uur kwam ook de man des huizes thuis en werd het nog gezelliger.
We kregen een rondleiding langs tomatenplantjes, bananebomen en papaya’s.
In de achtertuin scharrelden de kippen met jonkies rond en 2 kleine hondjes.
Ons idee om onze reis te vervolgen werd vakkundig ondermijnd door een uitnodiging voor de lunch en het verzoek om ‘bambino’ te zien die dan thuis zou komen.
Bambino werd gebracht door opa, die mij al snel de vloer optrok voor een onvervalste salsa.
Met bambino en ballonnen voetbal, vriend van de family, Niurka en Pedro, rijst en bonen aangevuld met onze tomaten werd de lunch een groot succes en het vertrek steeds moeilijker.
Om 14.00 ( toen wij net weg wilden gaan) kon de dochter des huize opgehaald worden van school uit het naburige dorpje en met 2 Cubaanse mannen en 1 onvervalste liftende dame togen wij naar het schooltje.
Martin was in beslag genomen door Niurka.
 
Na een kleine D-tour langs het toekomstige huis van de vriend der family en verrijkt met 9 jarige dochter reden we weer naar het kleine huisje.
Met wederom een Mediamarkt ballon en Martin’s capriolen waren de kids snel enthousiat.
Wat een wereld; wildvreemde mensen, zij Spaans sprekend, wij met Engels en een Spaans woordenboek en handen en voeten proberen iets duidelijk te maken en eigenlijk maakte het allemaal niets uit, als het gevoel maar goed is en dat was het !
Cardenas moest aardig op ons wachten toen we uiteindelijk 6,5 uur later onze weg vervolgden.
We waren er stil van, wat een lieve mensen !
 
In Cardenas aangekomen volgden we een bordje playa en bij de fabriek gingen we linksaf.
Hier kregen we een enorme schok.
De zee, branding en strand….alles was zwart !
Niet omdat het een lavastrand was maar omdat de zee verzoop van de olie, een ware natuurramp !
Terwijl 12 km verderop het toeristenparadijs Varadero ligt.
Ik besluit Greenpeace hiervan  op de hoogte te stellen zodra ik thuis ben en maak wat foto’s van dit alles.
Ik heb geen idee of zij hier iets aan kunnen doen, maar waarschijnlijk is dit buiten dit plaatsje bij niemand bekend, het strandje lag nogal afgelegen.
 
Helaas zit het weer niet mee wat betreft de casa, de 7 die hier in deze plaats zitten blijken al vol te zijn, maar eigenlijk willen we ook helemaal niet in deze vreemde plaats blijven en dus kachelen we door naar Varadero.
Toen we hier met het vliegtuig aankwamen hebben we Varadero gelijk overgeslagen omdat het een toeristenoord is, maar de zee moet daar ongelovelijk mooi zijn en inderdaad: dat is niet overdreven.
Prachtige hoge golven met azuurblauw en turquoise water.
Het is bere koud aan het strand maar wat een prachtig gezicht.
Varadero is een aaneenschakeling van toeristenhotels, geen Cubaan die hier woont en we besluiten maar weer snel door te rijden i.v.m. de zoektocht naar een casa.
En zo belanden we uiteindelijk weer in Matanzas, de eerste Cubaanse plaats die we op de heenweg tegenkwamen…….
Gelukkig lukt het ons daar om een goede casa te vinden met uitzicht over de baai en zee.
 
DAG 14 :
Vandaag wilden we de druipsteengrot bij Matanzas met een bezoek vereren.
De weg ernaartoe is lastig te vinden, maar uiteindelijk lukt het ons.
Deze grot is zeer de moeite waard en betreed je met groep en gids, maar zodra we afdalen in de diepte komt ons een vochtige hitte tegemoet en beslaat mijn camera.
Na 3 x schoonpoetsen is het probleem nog steeds niet opgelost ( de camera moet acclimatiseren ) en zijn we de groep inmiddels geheel kwijtgeraakt.
Na een kwartier besluit mijn camera weer mee te gaan werken en kunnnen we eindelijk foto’s maken, we hebben hier n.l. voor CUC 5,- speciaal toestemming voor gekocht.
Na een half uurtje en 1/3 van de grot gezien te hebben komt de groep met gids teruggelopen en moeten wij weer mee terug, zonder gids in de grot blijven is niet toegestaan. Ik ben niet van plan het daar bij te laten en vraag of we met de volgende groep en gids weer meekunnen, na wat geharrewar is dit goed en blijf ik in de benauwde vochtige grot onderaan de trap op de rest van de groep wachten. Ja, ik kan wel weer naar boven gaan, maar dan heb ik straks weer hetzelfde probleem.
De rest van de grot is prachtig ! en de foto’s zeer de moeite waard.
 
Op weg naar Havana rijden we langs een prachtige baai met hoge opspatters en besluiten we hier een tijdje van te gaan genieten.
De kleuren van de zee, de grote golven en opspatters zijn zo mooi dat ik er uren naar kan kijken.
We maken heel wat foto’s en filmbeelden en hebben een heerlijk relaxte middag.
Onderweg passeren we het plaatsje Santa Cruz met het kerkje van de eerste dag en het lijkt ons wel leuk daar nog even te stoppen.
Helaas zijn de vrouw en man van toen niet aanwezig maar wel andere bekende gezichten en we worden weer gastvrij binnengehaald.
De laatste restanten van de weggeef spullen laten we hier achter en we zetten koers naar het huis van Oscar en Ana.
Als we bij hun om 17.35 aankomen is alleen Ana aanwezig, maar al snel druppeld iedereen binnen.
We worden weer warm onthaald en krijgen een heerlijke maaltijd aan geboden.
Na het eten gaan we mee naar de plaatselijke Methodisten kerk.
Een pastoor praat gedurende een uur zeer luid in de microfoon en Taylin vertaald het een en ander voor ons maar eigenlijk kwam het er op neer dat hij een uur lang over hetzelfde doorging.
‘s Avonds wil Taylin heel graag domino spelen met ons, alleen heeft deze domino veeeeeel meer blokjes dan wij kennen en allemaal kleurtjes.
Voor het slapen gaan, halen we de stukken koraal uit de auto en die worden met veel enthousiasme in ontvangst genomen.
Zo mooi om die lieve mensen iets van hun eigen land cadeau te doen.
 
DAG 15 :
Dag van vertrek.
Na het ontbijt en de afwas is het voor ons tijd om afscheid te nemen.
Het was goed om terug te keren.
Op de terugreis pikken we een student op uit Matanzas die voor het weekend naar zijn ouders ging.
Hij spreekt goed Engels en vind het leuk om met ons te praten.
Het is de eerste keer in 4 jaar dat hij die afstand in een auto met toeristen aflegd.
Waarschijnlijk zijn wij iets anders ingesteld dan de gemiddelde toerist, want onderweg hebben we ze inderdaad wel zien rijden met een lege achterbank langs enorme groepen liftende Cubanen. Ze weten niet wat ze missen……..
Op het vliegveld leveren we de auto weer in, wisselen de overgeblven CUC terug en chekken in.
De kortste rij ooit en al snel lopen we langs de stentjes op het vliegveld.
De terugvlucht gaat met een tussenlanding in Cancun en dat gaat dus 3 uur langer duren.
Aan boord van het vliegtuig maak ik dit reisverslag, een prettige manier om de tijd te doden.
 
DAG 16 :
‘s Morgens om 9.30 komen we aan op schiphol en staat Rob ons al op te wachten.
Heerlijk is dat, dat je niet nog eens met de trein naar huis hoeft en lekker wordt opgehaald.
Thuisgekomen verwelkomen Chris en Romy ons en halen we een uurtje later Misa bij Kitty op.
Dit was het einde van een zeer geslaagde vakantie in Cuba !
 
Geplaatst in Reizen | 1 reactie

Gran Canaria

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties